Tanrı merkezli evren ve toplum görüşlerinin sarsılmasıyla insan aklını merkeze koyan aydınlanma idealleri ve modern toplum projesi sporu da bu yönde biçimlendirmiştir. Küresel spor yarışmaları insanın bedensel ve fizyolojik sınırlarının bilimin akılcı yöntemleriyle ileri seviyeye taşınma çabalarına sahne olan bir uluslararası alan olmuştur. Yirminci yüzyılla birlikte kurumsallaşan Modern Olimpiyatların temel sloganının aynı doğrultuda “daha hızlı”, “daha yüksek”, “daha güçlü” olması anlamlıdır. Olimpiyatlar, ulusların ve zıt siyasi blokların kendi üstünlüğünü spor alanlarına çıkardıkları kusursuz sporcularla kanıtlamaya çalıştıkları siyasi çatışma alanı olmuştur. Bu yarışmalardaki doping olayları insana özgü fizyolojik bedensel performans sınırlarının aşılmasına yönelik transhümanist çabaların başlangıcıydı. Yakın geçmişteyse elit sporunda hız ve performansa yönelik kusursuzluk arayışı teknodoping araçlarını ve makine-insan bütünleşmesini simgeleyen posthüman sporcuyu gündeme getirdi. Modern sporda yeni rekorlara yönelik Taylorist ideoloji biyoteknolojiler, implantlar, protezler, geliştirilmiş spor giyim teknolojisi ve yapay zeka yoluyla “siborglaşma”yı, yani teknoloji-insan sentezinden oluşan hibrit kimlikleri inşa etti. Elbette bu post-hümanist gelişmelerin sonucu sporda insan-teknoloji ayrımının bulanıklaşması ve insanın sporun içindeki merkezi rolünün tartışmaya açılmasıdır. Bu çalışmanın temel sorunsalı da siborglaşma ve post-hümanist gelişmeler eksenindeki dönüşüm ve hibrit kimliklerdir. Bu bağlamda sırasıyla makine-insan ayrımını flulaştıran doping merkezli gelişmeler, paralimpik sporda makine-insan bütünleşmesi ve yapay zekanın spordaki işlevleri incelenmiştir. Dijitalleşme ve teknolojik aparatların olumlu yönleri olduğu gibi, sporun doğasına ve spordaki insan merkezli öznenin sönümlenmesine yönelik gelecekteki olumsuz potansiyel etkileri de tartışma konusudur. Teknolojiye erişim konusunda her sporcu ve kulübün aynı olanaklara sahip olmaması bir tür eşitsizliği doğurabilir. Teknoloji vasıtasıyla insanın ve ona dair her türlü performansın aşılmasını hedefleyen Post-hümanist/siborg sporcunun Nietzsche’nin “üstinsan” kavramıyla çeliştiğini söylemek de yanlış değildir. Öyle ki siborglaşma, fizyolojik-bedensel istencin yerini makinelerin aldığı bir robotlaşma ve standartlaşma sürecidir. Bu olgu sporda da, modern toplumdaki bilim ve teknolojinin getirdiği konfor yoluyla birbiriyle benzeşen “son insan”ı, yani özgünlük ve kendi değerlerinden yoksun sürü insanını çağrıştırmaktadır. Nietzsche düşüncesine göre sporda siborglaşma sürecinin insan bedenine özgü bir dekadans olarak niteleneceğini ileri sürmek yanlış olmaz.
Post-Humanist Developments And Hybrid Identities In Sports
ABSTRACT: With the shaking of God-centered views of the universe and society, the Enlightenment ideals and the modern societal project, which placed human reason at the center, shaped sports in this direction. Global sports competitions have become an international arena where efforts to push the physical and physiological limits of humans to an advanced level with the rational methods of science are showcased. It is significant that the basic slogan of the Modern Olympics, which became institutionalized in the twentieth century, is "faster," "higher," and "stronger" in the same direction. The Olympics have become a political arena where nations and opposing political blocs try to prove their superiority with flawless athletes they bring to the sports fields. Doping incidents in these competitions were the beginning of transhumanist efforts to surpass the physiological and physical performance limits unique to humans. In the recent past, the pursuit of perfection in speed and performance in elite sports has brought technodoping tools and the posthuman athlete, symbolizing the integration of machine and human, to the forefront. In modern sports, the Taylorist ideology for achieving new records has constructed "cyborgs"—hybrid identities formed from a synthesis of technology and humanity—through biotechnologies, implants, prosthetics, improved sportswear technology, and artificial intelligence. Naturally, the consequence of these posthumanist developments is the blurring of the line between humans and technology in sports, and the questioning of the central role of humans within sports. The central problem addressed in this study is the transformation and hybrid identities within the context of cyborgization and posthumanist developments. In this context, doping-centered developments that blur the distinction between machine and human, the integration of machines and humans in Paralympic sports, and the functions of artificial intelligence in sports are examined. While digitalization and technological devices have positive aspects, their potential negative future impacts on the nature of sport and the erosion of the human-centered subject within it are also discussed. The fact that not every athlete and club has equal access to technology can create a kind of inequality. It is not wrong to say that the posthumanist/cyborg athlete, who aims to surpass humanity and all forms of performance through technology, contradicts Nietzsche's concept of the "Übermensch" (overman). Indeed, cyborgization is a process of robotization and standardization where machines replace physiological-bodily will. In sports, this phenomenon evokes the "last human," the herd human devoid of originality and individual values, who are becoming increasingly similar through the comfort brought by science and technology in modern society. According to Nietzsche's thought, it would not be wrong to argue that the cyborgization process in sports can be characterized as a decadence specific to the human body.
