Bu çalışmada da modern olimpiyatlar gibi mega spor organizasyonları vasıtasıyla devletler tarafından uygulanan “spor diplomasisi” stratejilerinin çeşitli görünümleri incelendi. Bir ulusun küresel spor etkinliklerine ev sahipliği yapması, bu tip yarışmalara katılarak sporcularıyla yüksek sportif performans sergilemesi, bayrakları ve ulusal simgeleriyle bu yarışmalarda temsil imkânı bulması ve bu etkinlikler vasıtasıyla dünya toplumları üzerinde olumlu imaj oluşturma çabaları bu organizasyonları dış politika vasıtası haline getirmiştir. Diğer ifadeyle küresel spor olayları etkili bir diplomasi aracıdır. Başta soğuk savaşta rakip ideolojik kampların dünyaya nizam verme çabalarında görüldüğü gibi yakın geçmişte ve günümüzde de spor etkinlikleri bir diplomatik saha olarak öne çıkmıştır. Rusya’nın olimpik oyunlardan ve küresel spor organizasyonlarından dışlanma örneğindeyse bu spor etkinlikleri Rusya’ya karşı bloklaşan ülkelerin “sert güç” diplomasisine sahne oldu. Yarışmalardan izole edilmesiyle Rusya’nın küresel güç imajı zedelenmiş ve spor diplomasisi olanakları elinden alınmıştır. Doping kullanımı da soğuk savaştan bugüne kimi ülkelerin devlet destekli uyguladığı sistemli bir biyopolitika ve bunun da ötesinde spor yoluyla kazanılacak uluslararası başarıya dayanak bir dış politika vasıtası olmuştur.
This study examines various forms of "sports diplomacy" strategies employed by states through mega sports organizations. Hosting global sporting events, participating in such competitions with high-performing athletes, representing nations through flags and national symbols, and attempting to create a positive global image have transformed these events into instruments of foreign policy. In other words, global sporting events constitute an effective diplomatic tool. As seen during the Cold War, when rival ideological blocs sought to shape the world order, and continuing in recent times, sports events have emerged as a prominent diplomatic arena. Conversely, countries facing issues such as corruption or human rights violations may employ sporting events as tools for image rehabilitation and agenda-setting. Russia’s exclusion from the Olympic Games and other global sporting events illustrates how these events can serve as a stage for the “hard power” diplomacy of countries aligned against it. Being isolated from competitions undermined Russia’s global power image and curtailed its sports diplomacy opportunities. Furthermore, state-supported doping, from the Cold War to the present, has functioned as a systematic biopolitical strategy and, beyond that, as an instrument of foreign policy grounded in international sporting success.
