Bu çalışma, günümüz sinemasında belirginleşen, modern sonrası "tekinsiz yeni dünya" ve "hibrit yeni insan" dönüşümünü sosyolojik bir bakış açısıyla ele almaktadır. Batı dünya egemenliği ve üstünlüğü temelinde şekillenen modern Batı sosyoloji açıklamalarının sınırına ulaştığı günümüzde, toplumsal gerçeklik ve gelecek belirsizleşmiştir. Çalışmanın temel amacı, felsefi bir tartışma yapmak yerine, sosyolojinin yeni toplum modeli ve sorunlarını konu alma gerekliliğinden yola çıkarak mevcut durumu analiz etmektir. Postmodernizmin ve posthüman yeni dünyanın temel özelliği, ABD küreselleşmesiyle modern Batı düzeninin ilke ve değerlerinin geçersiz hale gelmesi sonucu insanı çepeçevre kuşatan tekinsiz bir dünyanın varlığıdır. Bu yeni/geçiş dönemi, mevcut dünya egemenliğinin aşılamamasının çelişkilerini yaşatmakta ve insanlık için bir aşama değil, kendi varlığına karşıt bir müdahale olarak görülmektedir. Makale, tekinsiz hibridleşmenin, Batı modernizmine yönelik eleştirileri, bir sonraki aşamaya sıçrama yapmayarak mutlak egemenliği kabullenme eğilimine dönüştürdüğünü vurgulamaktadır.
This study analyzes the transformation of the post-modern "uncanny new world" and the "hybrid new human," primarily as they are manifested in contemporary cinema, from a sociological perspective. As the explanations offered by modern Western sociology—shaped by the dominance and superiority of the Western world—reach their limit, social reality and the future have become increasingly uncertain. The primary aim of this paper is to analyze the current situation, based on the necessity of sociology to address the problems and models of this new society, rather than engaging in a philosophical debate. The essential characteristic of postmodernism and the posthuman new world is the emergence of an uncanny world surrounding humanity, driven by the invalidation of modern Western principles and values due to US globalization. This new/transitional order perpetuates the contradictions of an unresolvable world dominance and is perceived not as a leap forward for humanity, but as an intervention against its very existence. The article emphasizes that this uncanny hybridization often transforms critiques of Western modernity into an acceptance of absolute hegemony rather than enabling a transition to a new stage.
