ÖZ: Bu çalışma, iktidar teknolojilerinin bedensel disiplinden (biyopolitika) zihinsel sömürüye (psikopolitika) evrildiği paradigma değişimini Byung-Chul Han, Michel Foucault, Yuval Noah Harari ve Rosi Braidotti gibi düşünürlerin perspektifinden analiz etmektedir. Makale, Foucault’nun kapalı mekanlarda bedenleri terbiye eden disiplin toplumunun yerini, neoliberal sistemin "yapabilirlik" (ebilmek) kipiyle işleyen ve bireyi hem efendi hem köle kılan "performans toplumu"nun aldığını savunmaktadır. Dijital çağda özne, dışsal bir zorlama olmaksızın, dijital panoptikon ve şeffaflık ideolojisi altında kendi rızasıyla kendini ifşa ederek veriye dönüştürmekte ve "kendinin sömürgecisi" haline gelmektedir. Makalede ayrıca, verinin kutsallaştığı Dataizm ve gözetleme kapitalizmi bağlamında "Öteki"nin yok oluşu ve "aynının terörü" kavramları incelenmektedir. Sonuç olarak, bu dijital tükenmişlikten çıkış yolu olarak, hümanizmin dar sınırlarını aşan, teknoloji ve doğa ile ilişkiselliği yeniden kucaklayan, olumlayıcı bir posthüman etik anlayışı önerilmektedir.
Abstract: This study analyzes the paradigmatic shift of power technologies from bodily discipline (biopolitics) to mental exploitation (psychopolitics) through the perspectives of thinkers such as Byung-Chul Han, Michel Foucault, Yuval Noah Harari, and Rosi Braidotti. The article argues that Foucault’s disciplinary society, which trained bodies in enclosed spaces, has been replaced by a "performance society" that operates through the neoliberal mode of "ability" (the power to do), turning the individual into both master and slave. In the digital age, the subject voluntarily exposes themselves under the digital panopticon and the ideology of transparency, transforming into data and becoming a "self-exploiter" without external coercion. Furthermore, the concepts of the disappearance of "the Other" and the "terror of the Same" are examined within the context of Dataism, where data is sacralized, and surveillance capitalism. Consequently, as a way out of this digital exhaustion, the study proposes an affirmative posthuman ethical approach that transcends the narrow boundaries of humanism and embraces a renewed relationality with technology and nature.
