Bu makale, yapay zekâ çağında çalışmanın dönüşümünü eleştirel posthümanist bir çerçevede tartışmaktadır. Çalışmanın doğal ve değişmez bir insan faaliyeti değil, kapitalist modernitenin tarihsel olarak kurduğu bir kategori olduğu vurgusundan hareketle, teknolojik ilerlemenin zorunlu emekten özgürleşme vaadi sorgulanmaktadır. Algoritmik kapitalizm, platform ekonomisi, veri emeği ve dijital prekarya kavramları üzerinden yapay zekânın yalnızca iş süreçlerine eklemlenen teknik bir yenilik olmadığı; emek sürecini, özneyi ve üretkenlik anlayışını yeniden örgütleyen bir eşik olduğu savunulmaktadır. Bu çerçevede algoritmik denetim, gözetim, öz-sömürü ve yaratıcı emeğin otomasyonu, yabancılaşmanın emek sürecinin ötesine geçerek öznenin kendi yaratıcı kapasitesiyle ilişkisine uzandığını göstermektedir. Sonuçta makale, insanı kapitalist işin merkezinde tutmaya çalışan yaklaşımlar yerine, çalışmanın anlamını, üretkenliğin değerini ve insanın yaratıcı kapasitesini piyasa dışı üretkenlik biçimleri içinde yeniden düşünmeyi önermektedir.
This article discusses the transformation of work in the age of artificial intelligence from a critical posthumanist perspective. Emphasizing that work is not a natural human activity, but a category historically constructed by capitalist modernity, it questions the promise that technological progress will liberate human beings from compulsory labour. Drawing on the concepts of algorithmic capitalism, the platform economy, data labour, and the digital precariat, the article argues that artificial intelligence is not merely a technical innovation incorporated into work processes, but a threshold that reorganizes the labour process, the subject, and the understanding of productivity. In this framework, algorithmic control, surveillance, self-exploitation, and the automation of creative labour show that alienation extends beyond the labour process to the subject’s relation to their own creative capacity. Ultimately, the article proposes rethinking the meaning of work, the value of productivity, and human creative capacity through non-market forms of production, rather than placing the human back at the centre of capitalist work.
