Bu çalışma, vefatının üzerinden yarım asır geçen Kemal Tahir’in düşünsel mirasını, 1990 sonrası küresel sistemde somutlaşan "askıda düzen" ve "tarihsel süreksizlik krizi" kavramları üzerinden yeniden değerlendirmektedir. Yazara göre günümüz dünyası, iki kutuplu Soğuk Savaş döneminin netliğinden uzak, kuralların ve kurumsal yapıların işlevini yitirdiği kaotik bir yönsüzlük ve sürüklenme evresindedir. ABD öncülüğündeki mevcut dünya egemenliği, yeni bir evrensel düzen veya çözüm üretmek yerine krizler ve simülasyonlar aracılığıyla bir belirsizlik iklimini kalıcı kılmaktadır. Bu yapısal çözülme ortamında Doğu-Batı çatışması ortadan kalkmamış; aksine daha çıplak, kuralsız ve yönsüz bir biçimde derinleşmiştir. Metin, Kemal Tahir’in (ve onun sosyolojideki izdüşümü olan Baykan Sezer’in) geliştirdiği tarihsel yöntemin, Doğu toplumlarının maruz kaldığı ithal kuramları aşmak ve bu coğrafyanın kendi bağımsız sözünü kurmak adına hayati bir "yön anahtarı" sunduğunu savunmaktadır. Sonuç olarak çalışma, Batı evrenselliğinin sınırlarına dayandığı bu tarihsel aralıkta, Türkiye’nin köklü tarihsel birikimi ve Osmanlı mirasıyla Doğu-Batı çatışmasını aşacak devrimci bir öncülük potansiyeline sahip olduğunu vurgulamaktadır.
This study re-evaluates the intellectual legacy of Kemal Tahir, more than half a century after his passing, through the concepts of the "order on hold" and the "crisis of historical continuity" that characterize the post-1990 global arena. The author posits that today's world has departed from the clarity of the bipolar Cold War era, entering a structural phase of drift and directionlessness where international norms and institutions have lost their function. Instead of orchestrating a sustainable universal consensus, the current global hegemony under US leadership perpetuates an atmosphere of uncertainty through simulated crises and structural marginalization. Within this framework, the East-West conflict has not vanished; rather, it has intensified into a more naked, lawless, and volatile confrontation. The text maintains that the historical method pioneered by Kemal Tahir (and sustained in Turkish sociology via Baykan Sezer) offers a critical methodological key to dismantling imported Western paradigms and reclaiming an autonomous voice for Eastern societies. Ultimately, the study underscores that at this historical juncture where Western universalism has exhausted its limits, Turkey possesses the deep-rooted civilizational heritage and Ottoman legacy required to spearhead a revolutionary resolution to the East-West dichotomy.
